३० जेठ, काठमाडौं — ( भारत,गुजरात ) शहरको आवाज त्यो दिन केही क्षणका लागि रोकिएको थियो। अहमदाबादको आकाश, जुन दैनिक व्यस्त र गतिशील हुन्थ्यो, २७ जेठको दिउँसो एकाएक कालो धुवाँले भरिएको थियो।
विमानको आवाज पहिले थियो, त्यसपछि कराउने, चिच्याउने अनि विस्फोटको गडगडाहट। र त्यसपछि थियो केवल मौनता — एकप्रकारको घातक मौनता।
एक मिनेटमै सबै समाप्त
एयर इन्डियाको बोइङ ७८७–८ विमान, जसले २४२ यात्रु लिएर दिल्लीबाट लन्डनको यात्रा गरिरहेको थियो, आकाशमा उडेको झन्डै एक मिनेटमै जमिनमा बजारियो।
विमानले ‘मेडे’ सन्देश दिएलगत्तै, यो विमान अहमदाबादको एक घना आवासीय क्षेत्र, मेडिकल होस्टल, क्यान्टिन र केही निजी घरहरुमाथि खस्यो।
आगलागीले आकाश रातो भयो। आवाज गएका मानिस फर्किएनन्। शरीरको टुक्रा, झोला, चप्पल, किताब, अनि जलेका मोबाइल फोन मलबामा मिसिएका थिए।
एक मात्र बाँचेकाको बिउँदो कथा
बाँच्न सफल एक मात्र व्यक्ति थिए – ३४ वर्षीय विश्वासकुमार रमेश।
उनी विमानको आपतकालीन निकास सिटमा बसेका थिए।
“म याद गर्न सक्दिन म कसरी बाहिर निस्केँ। चिसो हावा थियो, आगो चारैतिर फैलिरहेको थियो। शरीर जलिरहेको थियो। म दौडिएँ। फेरि केही थाहा भएन,” अस्पतालको शय्याबाट उनले भने।
रमेशको शरीरमा ४० प्रतिशत जलेको छ। तर उनका आँखा अझै झन् जलिरहेका छन्।
“एक महिला मेरो छेउमा थिइन्, उनले आफ्ना दुई बच्चा समातिरहेकी थिइन्… त्यो दृश्य मैले बिर्सन सक्दिन।”
मृतकहरूको पहिचान : एक कठिन प्रक्रिया
२६५ शव गनिएको छ, तर तीमध्ये धेरै शव चिन्नै नसकिने अवस्थामा छन्।
गृह मन्त्रालयले मृतकको अन्तिम सूची सार्वजनिक गर्नुअघि डिएनए परीक्षण गरिने जनाएको छ।
“हामीलाई एउटै चीज थाहा छ – हाम्रो मान्छे त्यो विमानमा थिए। तर अब त्यो मान्छे छैन, केवल केही अवशेष छन्,” एक पीडित आफन्त रोँदै भन्छन्।
अस्पतालको होस्टल, मेडिकल विद्यार्थी र चिया पसल
जहाँ विमान खस्यो, त्यहाँ एक मेडिकल कलेजको होस्टल थियो।
दोस्रो तल्लामा थुप्रै विद्यार्थीहरू सुतिरहेका थिए।
क्यान्टिनमा लञ्च गर्न बस्ने विद्यार्थीहरु, सडकमा चिया बेच्ने रमेश साहु, जसको सानो पसल पनि मलबा बनेको छ।
प्रधानमन्त्रीको आगमन र मौनता
शुक्रबार भारतीय प्रधानमन्त्री नरेन्द्र मोदी घटनास्थल पुगे।
सामाजिक सञ्जालमा भाइरल भएको भिडिओमा उनी भग्नावशेषको बीचमा उभिएका छन्।
२० मिनेटको त्यो उपस्थितिमा उनले पत्रकारसँग केही बोलेनन्। तर आँखामा थियो केही भन्न नसकिने गहिरो बोझ।
साथमा थिए नागरिक उड्डयन मन्त्री, सुरक्षाकर्मी र अनुसन्धान अधिकारीहरू।
बोइङ र एयर इन्डियाको प्रतिक्रिया
बोइङ कम्पनीले घटनामा दुःख व्यक्त गर्दै सहयोग गर्न तयार रहेको जनाएको छ।
यो बोइङ ७८७ ड्रीमलाइनरको पहिलो ठूलो दुर्घटना हो।
एयर इन्डियाले भने घाइतेहरूको उपचार खर्च र मृतकका परिवारलाई १ करोड रुपैयाँ क्षतिपूर्ति दिने निर्णय लिएको छ।
टाटा ग्रुपले घोषणा गरेको छ कि मेडिकल कलेजको पुनर्निर्माणमा पनि सहयोग गरिनेछ। तर यो राहतले बाँकी परिवारको पीडा मेट्न सक्छ त?
लन्डन जाने सपना, अब केवल सम्झना
दुर्घटनामा परेकी २६ वर्षीया सिमरन कौरको बुबाले भने, “म मेरी छोरीलाई पहिलो पटक विदेश पठाउँदै थिएँ। उसले मलाई भनेकी थिई – ‘बुबा, अब तपाईंको सपना पूरा हुन्छ।’ तर त्यो सपना अहिले खरानी बनिसकेको छ।”
एकाएक धेरैको सपना, संघर्ष र यात्राको तयारी समाप्त भएको छ।
अन्ततः : हामी तयार थियौं त यस्तोका लागि?
यो केवल एउटा प्राविधिक दुर्घटना होइन।
यो प्रश्न हो – के हामीले हाम्रो उड्डयन सुरक्षालाई गम्भीरतापूर्वक लिएका छौं?
के एक यात्रु, जसले टिकेट काटे, बोर्डिङ पास लिएका थिए – बाँच्ने ग्यारेन्टी लिएका थिए?
रमेशको शब्दमा अन्तिम वाक्य
“म बाँचेँ, तर म पूरा छैन। मेरा वरपरका सबै मसँगै थिए, उनीहरू थिएनन् भने म को हुँ?”
उनले अस्पतालको झ्यालबाट आकाश हेर्दै भने –
“अब आकाश हेर्दा डर लाग्छ।”
🕯️
२६५ जनाको सम्झनामा मौन श्रद्धाञ्जली।
प्रतिक्रिया
सम्बन्धित खवर
